TEACHT AN FHIR DHUIBH

 as 'Séadna', leis An tAthair Peadar Ó Laoire

Thóg Séadna a cheann. Bhí an Fear Dubh ina sheasamh ar a arghaidh amach.

D'fhéach an bheirt ar a chéile.  Níor chneasta an fhéachaint i ag aon taobh acu.  Mhotaigh Séadna an scanradh ag teacht air féin.  Rug sé greim daingean ar an tseoid a bhí istigh ina bhrollach aige.  D'imigh an scanradh de. D'fhéach sé go cruinn ar a namhaid.

Chonaic sé na hadharca agus an t-éadan drochaigeanta agus na súile millteacha, fíochmhara, agus an meigeall, agus an t-eireaball, agus an chrúb.  Ach chonaic sé rud nach bhfaca sé an chead lá.  Chonaic sé ar mhéara na lámh ingne móra fada cama, mar a bheadh ar chrobh iolair, agus bhí bior ar gach ionga díobh chomh caol, chomh gear agus a bhí ar an meana a bhí ina lámh aige.

Dóbair arís cailleadh ar a mhisneach nuair a thuig sé ina aigne cad é an cor a bheadh air dá rachadh na hingne sin ina chraiceann. D'fháisc sé a lámh arís ar an tseoid a bhí ina bhrollach aige agus d'imigh an scanradh sin leis.

"Cad ina thaobh nach bhfuil tú ag gluaiseacht liom", ar seisean faoi dheireadh. "Nach cuimhin leat an margadh, mise a thabhairt oiread airgid duitse agus a cheannódh leathar duit ar feadh trí bliana déag, agus tusa a theacht liom nuair a bheadh an méid sin aimsire caite?"

"Mar níl an aimsir caite", arsa Séadna... "Suigh sa chathaoir sin thuas agus lig dom mo ghnó a dhéanamh."

Shuígh an Fear Dubh sa chathaoir draíochta agus ní fada go raibh sé greamaithe dó, agus ní raibh sé in arm corraí.  Tharraing Séadna an lámh dheas amach as a bhrollach agus an tseoid inti, agus rinne sé Fíor na Croise leis. Rinne liathróid thine láithreacht den Fhear Dubh ós cionn na cathaoireach.  Annsin tháinig mar a bheadh soc caol thíos ar an liathróid thine agus ghluais sí síos tríd an gcathaoir ina slabhra tine agus síos trid an talamh.

"Moladh le Rí na Naomh!" arsa Séadna.

LA VENO DE LA DIABLO

el 'Séadna', de Pastro Peadar Ó Laoire

Seadna levis la kapon.  Antau li staris la Diablo.

Ili rigardis unu la alian.  La rigardo de iu flanko ne estis milda.  Séadna sentis ektimon.  Li ekprenis la juvelon, kiu estis interne ĉe la brusto, per firma tenego.  La timo malaperis. Li precize rigardis sian malamikon.

Li vidis la kornojn, kaj la vizagon malbonvolan, kaj la furiozajn detruajn okulojn, kaj la kaprobarbon, kaj la voston, kaj la hufojn.  Sed li vidis ion, kion li ne vidis la unuan tagon.  Li vidis sur la fingroj de la manoj longajn malrektajn ungojn, simile al la ungegoj de aglo kaj sur ĉiu ungo estis pinto tiel maldika, akra kiel la aleno en lia mano.

Li denove preskaŭ perdis la kuraĝon kiam li ekkomprenis tion kia li estus se tiuj ungoj enirus en lian hauton.  Sed li denove tenegis la juvelon ĉe sia brusto kaj ankaŭ tiu timo malaperis.

"Kial vi ne venas kun mi", la Diablo fine diris. "Ĉu vi ne memoras la interkonsenton, ke mi donu al vi tiom da mono kiom aĉetos ledon por vi dum dek tri jaroj, kaj ke vi venu kun mi kiam estos pasinta tiu tempo?"

"Sed ankoraŭ ne tute pasis tiu tempo", diris Séadna.  "Sidiĝu en tiu sego supre kaj permesu, ke mi faru miajn aferojn."

La Diablo sidiĝis sur la magian seĝon, kaj tuj gluiĝis al ĝi kaj ne povis moviĝi.  Séadna eltiris la dekstran manon el la brusto, kun la juvelo en ĝi, kaj faris per ĝi krucosignon.  La Diablo tuj fariĝis fajrobulo super la seĝo. Tiam aperis malsupre sur la fajrobulo akra pinto, kaj ĝi fulmrapide iris kiel fajrĉeno tra la sego kaj malsupren tra la planko.

"Laudon al la Reĝo de la Sanktuloj!" diris Séadna.