le Máirtín Ó Cadhain

Bhog an tuirne slinneánbhriste ar an lochta.  Lig sé scread:

"Tá mé sa teach seo le leathchéad bliain.  Rinne mé leas.  Shníomh mé éadaigh agus anairt d'fhir agus do mhná ar fónamh.  Ná tabhair cead mé a chaitheamh amach".

Léim an cupán lámh-bhriste i mbarr an drisiúir.  Lig sé scread:

"Tá mé sa teach seo le leathchéad bliain.  Rinne mé leas.  D'ól fir agus mná ar fónamh asam.  Ná tabhair cead mé a chaitheamh amach".

Luasc an bord trasnánbhriste le balla.  Lig sé scread:

"Tá mé sa teach seo le leathchéad bliain.  Rinne mé leas.  D'ith fír agus mná ar fónham dhíom.  Ná tabhair cead mé a chaitheamh amach".

D'fheac an tlú beangánbhriste e féin ar an teallach.  Lig sé scread:

"Tá mé sa teach seo le leathchéad blíain.  Rinne mé leas.  D'fhadaigh agus choigil mé tinte d'fhir agus do mhná ar fónham. Na tabhair cead mé a chaitheamh amach".

D'umhlaigh an stóilín cosbhriste le hais an tinteáin.  Lig sé scread:

"Ta mé sa teach seo le leathchéad bliain.  Rinne mé leas.  Lig fir agus mná ar fónham a scíth orm.  Ná tabhair cead mé a chaitheamh amach".

Shléacht an scáthán gloinebhriste ar an mballa.  Lig sé scread:

"Tá me sa teach seo le leathchéad bliain.  Rinne mé leas.  Chonaic fir agus mná ar fónham iad féin ionam.  Ná tabhair cead mé a chaitheamh amach".

Stromp an cliabhán taobh-bhriste i gcúinne an tseomra thiar.  Lig sé scread:

"Tá mé sa teach seo le leathchéad bliain.  Rinne mé leas.  Bogadh fir agus mná ar fónham ionam.   Ná tabhair cead mé a chaitheamh amach".

Shioc seanbhean anáilbhriste chroíbhriste an tí sagclúid. Lig sí scread:

"Tá mé sa teach seo le leathchéad bliain.  Rinne mé leas. Thug mé fir agus mná ar fónamh ar an saol.  Ná tabhair cead do bhean nuaphósta an tí seo mé a chaitheamh amach".

tradukis Liam Ó Cuirc.

La radŝpinilo en la subtegmento moviĝis.  Ĝi ekkriis:

"Mi estas en ĉi tiu domo duoncent jarojn.  Mi bonfaris.  Mi ŝpinis vestojn kaj lintolon por bonaj geviroj.  Ne permesu, ke oni min elĵetu."

La tenilrompita taso ĉe la supro de la telerbretaro saltis.  Ĝi ekkriis:

"Mi estas en ĉi tiu domo duoncent jarojn.  Mi bonfaris.  Bonaj geviroj trinkis el mi.  Ne permesu, ke oni min elĵetu."

La transaĵrompita tablo ĉe la muro balanciĝis.  Ĝi ekkriis:

"Mi estas en ĉi tiu domo duoncent jarojn.  Mi bonfaris.  Bonaj geviroj manĝis ĉe mi.  Ne permesu, ke oni min elĵetu."

La pintrompita prenilo ĉe la fajrejo kapkliniĝis.  Ĝi ekkriis:

"Mi estas en ĉi tiu domo duoncent jarojn.  Mi bonfaris.  Mi ekbruligis kaj plilongigis fajrojn por bonaj geviroj.  Ne permesu ke oni min elĵetu."

La krurrompita tabureto apud la kameno riverencis.  Ĝi ekkriis:

"Mi estas en ĉi tiu domo duoncent jarojn.  Mi bonfaris.  Bonaj geviroj ripozis sur mi.  Ne permesu, ke oni min elĵetu."

La spegulo vitrorompita sur la muro sin klinis.  Ĝi ekkriis:

"Mi estas en ĉi tiu domo duoncent jarojn.  Mi bonfaris.  Bonaj geviroj sin vidis en mi.  Ne permesu, ke oni min elĵetu."

La lulilo flankrompita en angulo de la ĉambro malmoliĝis.   Ĝi ekkriis:

"Mi estas en ĉi tiu domo duoncent jarojn.  Mi bonfaris. Bonaj geviroj luliĝis en mi.  Ne permesu, ke oni min elĵetu."

La maljuna dommastrino, spirrompita, korrompita, ĉe la kamena anguleto rigidiĝis.  Ŝi ekkriis:

"Mi estas en ĉi tiu domo duoncent jarojn.  Mi bonfaris.  Mi naskis bonajn gevirojn.  Ne permesu, ke la novedzino de ĉi tiu domo min elĵetu."